• امروز : دوشنبه - ۱۴ آذر - ۱۴۰۱
  • برابر با : Monday - 5 December - 2022

آخرین خبرها

۲۴۰۰ راس گوسفند در استان چهارمحال و بختیاری در اثر وقوع سیل تلف شدند توافقات فامیلی برای تغییر آیین های عزاداری/چالشی برای اصلاح رسوم محلی بختیاری اندیکا یعنی آخر محرومیت/ بهانه‌ها برای ساخت بیمارستان در اندیکا کنار گذاشته شود روایتی ازفداکاری معلمان عشایر در خوزستان/گذر از دل کوه برای رسیدن به کلاس درس فوت دو کودک ۵ و ۸ ساله بر اثر ریزش آوار ساختمان مسکونی در روستای دهنو کوهرنگ دست‌درازی آفت جوانه‌خوار بلوط به جنگل‌ های زیبای زاگرس/تامین اعتبار نشود، نفس زمین می‌بُرَد اختتامیه نخستین جشنواره منطقه‌ای آوازهای حماسی بختیاری در اندیکا برگزار شد جاده بین شهری لالی به الیگودرز،خاری مانده در پاشنه مردم زاگرس فقدان گفتمان در خوزستان بیداد می کند تنگه مخوف و ترسناک دوزویل در لالی یوسف داوودی ازمدیر عاملی پتروشیمی مسجد سلیمان برکنارشد/سعید آتشباری مدیرعامل شرکت پتروشیمی مسجدسلیمان شد پتروپالایش بختیاری را جدی بگیریم حفر «تونل گلاب»؛ مساوی با مرگ خاموش زاینده‌رود / کوچ اجباری مردم چهارمحال و بختیاری با اجرای طرح پژمان بختیاری : شاعر ، محقق و مترجم عارف نامی شیخ عبدالله پیاده میرزای بختیاری شاعر و عارف بزرگ بختیاری صلاحیت چهارمین شهردار منتخب شورای شهر مسجدسلیمان نیز مورد تایید قرار نگرفت گردنه زیبای چری در جوار زردکوه بختیاری چم سور و دره برکه در لالی امامزاده سید صالح مرغا در شهرستان ایذه روستای زیبا و پلکانی سرآقا سید در کوهرنگ آبشار آب سفید الیگودرز در قلب رشته کوه زاگرس غار یخی و بسیار زیبای چما در کوهرنگ جزیره زیبای کِوِشک در شهرستان اندیکا امامزاده محمد بن زید (ع) در گتوند اعتراض مردم چهارمحال و بختیاری به طرح های انتقال آب/هشدار مردم به مسئولان در خصوص تبعات انتقال آب آبشارهای زیبای شیوند در دل کوهستان های ایذه شهردار جدید لالی معارفه شد/احسان فرامرزی رسما شهردار لالی شد دانلود همه آهنگ های کوروش اسدپور دانلود همه آهنگ های مسعود بختیاری دانلود آلبوم دشت لاله غلامشاه قنبری اینجا چهارمحال و بختیاری است ؛ سرزمین سرچشمه‌های خشکیده! دشت زیبای لاله های واژگون در کوهرنگ گردشگاه تاریخی پیرغار فارسان زیبا و باطراوت مثل آبشار شیخ علی خان کوهرنگ دعوت ۶ کشتی‌گیر و یک مربی ایذه‌ای به اردوی تیم ملی نوجوانان ضرورت تعیین حقآبه سازه های جهانی آبی -تاریخی شوشتر اندیکا میزبان نخستین جشنواره موسیقی آوازهای حماسی بختیاری جذابیت های ساختاری در شعرهای یارمحمد اسدپور تبدیل فاجعه ریز گرد به جنگ اعصاب در خوزستان سازه های آبی تاریخی شهرستان شوشتر با افتخار از پشت کوه آمده ام

3

روایتی ازفداکاری معلمان عشایر در خوزستان/گذر از دل کوه برای رسیدن به کلاس درس

  • ۲۸ اردیبهشت ۱۴۰۱ - ۹:۲۵
روایتی ازفداکاری معلمان عشایر در خوزستان/گذر از دل کوه برای رسیدن به کلاس درس
آقا معلم گفت: منطقه‌ای به نام مودو آرپناه در استان خوزستان وجود دارد که معلم برای رسیدن به آن باید سه روز پیاده‌روی کنند.

برای رسیدن به کلاس‌های درس کپری و چادری دست به دامان کوه می‌شوند. در مناطق عشایری لالی تا چشم کار می‌کند کوه است و دره و آب خروشان. آموزگارانِ دل‌داده به رسالت تعلیم و تربیت می‌دانند که برای روشن نگه‌داشتن چراغ یاددهی و یادگیری در مناطق عشایری باید خطر کنند.

آنان با ذره‌ ذره‌ی جان‌شان ایثار می‌کنند تا تعلیم و تربیت فرزندان عشایر از نفس نیفتد. آنان با شرافتی محض قلب‌های درخشان از نور ایمان خویش را در دست می‌گیرند و به دل کوه می‌زنند. آنان رسولانی آگاهی‌بخش هستند در کالبد انسانی که او را معلم نام نهاده‌ایم. معلمی که آینه تمام نمای شکیبایی، عشق و مسئولیت‌پذیری است. معلمی که هیچ سد و مانعی قادر نیست در مقابل تعهد او به رسالت آموختن بایستد.

احمد کریمی از جرگه همین معلمان است. او آموزگار چند پایه است و معلمی را از مدرسه شهید منوچهر عبدالهی در چشمه چلبار از مناطق عشایری لالی آغاز کرده است. مدرسه‌ای چادری در یک منطقه‌ی صعب‌العبور که برای رسیدن به آن باید از راه‌های ناهموار کوهستانی و رودهای خروشان عبور کرد.

اهتزاز پرچم ایران در دستان معلمان عشایری

او هم همانند دیگر همکارانش در آموزش و پرورش عشایر استان خوزستان دل و جان را نثار تعلیم و تربیت فرزندان ایران اسلامی در مناطق عشایری می‌کند. مناطقی در دوردست‌ها. جایی که ردِ هیچ ارگان و نهاد و سازمانی دیده نمی‌شود و پرچم سه‌رنگ جمهوری اسلامی ایران فقط در دستان معلمان عشایری با غروری آمیخته به افتخار به اهتزار درآمده است.  

آقا معلم با عشقی در نگاه می‌گوید: مدرسه چادری را فقط نفس‌های دانش‌آموزان گرم می‌کند. آنها که به خانه می‌روند معلم می‌ماند و چادر و آسمانِ بی‌انتها و زوزه‌ی جانوران کوهستان. او هر صبح در آستانه کلاس درسِ ساده‌‌اش به انتظار می‌ایستد تا بچه‌ها یکی‌یکی از راه برسند.

مدرسه‌ی بی‌سقف و دیوار

دانش‌آموزان که قدم به بارگاه دانشی که آقا معلم برایشان در میان کوهستان بر پا کرده می‌نهند، آرامش می‌ریزد در سینه‌ی آقای کریمی و آنوقت است که دختران و پسران دبستانی بر گِرد مهربانی‌های آقا معلم حلقه می‌زنند. بر گرِد او که با دستان آسمانی‌اش به کودکانه‌های‌شان رنگِ علم و هنر و دانش پاشیده است.

او می‌گوید: برای دانش‌آموزان عشایری معلم هم پدر است و هم و مادر و خواهر و برادر و سنگ‌صبور.

وداع روزانه بچه‌ها با آقا معلم پس از اتمام درس نیز دیدنی است. این وداع قطعه‌ای از موسیقی حزن‌انگیز ایل است. دل‌های کوچک بچه‌ها تحمل فراقِ آقا معلم را ندارد و دردِ دوری به وضوح از نگاهشان پیداست.

مدارس چادری در زمستان یخ‌زده‌ و در تابستان سوزانند. انگشتان بچه‌ها در سرمای بی‌مهابای زمستان منجمد می‌شود و گرمای طاقت‌فرسای تابستان نفس‌هاشان را به شماره می‌اندازد. مدرسه‌ی آنها آب لوله‌کشی و سرویس‌بهداشتی و گاز و برق و سقف و دیوار ندارد اما پر از حسِ دلنشین اشتیاق به آموختن است.

۶ ساعت پیاده‌روی در دامن کوه

احمد کریمی در گفت‌وگو با خبرنگار فارس اظهار کرد: من به عنوان نماینده‌ی معلمان جان برکفی با شما سخن می‌گویم که با حسی فراتر از ایثار، فرزندان ایران عزیزمان را در دامان درایت و هنر خویش می‌پرورانند تا نسلی خودساخته و آگاه را برای آینده کشور تربیت کنند.

او گفت: برخی از همکاران من برای رسیدن به مدرسه محل خدمتشان به طور متوسط روزانه ۶ ساعت در تنگه‌های صعب‌‌العبور پیاده راه می‌پیمایند. گاه پیش می‌آید که بخشی از مسیر را سوار بر قاطر می‌شوند، یک جاه‌هایی هم سوار می‌شوند بر خودروهای باربری که بار و احشام حمل می‌کنند. آنان تمامی سختی‌ها را به جان می‌خرند تا جریان تعلیم و تربیت در مناطق سخت‌عبور استمرار یابد.  

عبور با کابل از رودخانه برای رسیدن به مدرسه مودو آرپناه

آقا معلم گفت: منطقه‌ای به نام مودو آرپناه در خوزستان وجود دارد که معلمان برای رسیدن به آن باید سه روز پیاده‌روی کنند. آن هم در سخت‌ترین شرایطی که یک انسان قادر است تصور کند. معلمان برای پیمودن بخشی از مسیر نیز ناچار هستند با کابل از رودخانه‌ای خروشان عبور کنند.

این منطقه از سال ۱۳۵۶ فاقد معلم بود اما چندسالی است که به همت آموزش و پرورش خوزستان کلاس‌های درس در آن دایر شده است و اینجا می‌خواهم از آقای حمید قنبری از مدیران سابق آموزش و پرورش عشایر که برای برپایی کلاس‌های درس در این منطقه تلاش کرد و آقای ایمان فرزان که رسالت آموزش به دانش‌آموزان مودو را بر دوش دارد، یاد کنم.

او این را هم گفت که معلمانی که برای تدریس به مودو آرپناه می‌روند باید ۶ ماه در آن منطقه بیتوته کنند و بی‌خبر از خانواده بمانند. آنجا موبایل آنتن نمی‌دهد. اینترنت و راه نیست و  برای ساکنان مودو با بالگرد آذوقه می‌آورند.

خاطره‌ی تلخ آقا معلم

کریمی برایمان دو خاطره‌ی تلخ گفت. بازماندگی از تحصیل دانش‌آموزان عشایری پس از پایان دوره دبستان از خاطرات تلخ آقا معلم است. او گفت: دانش‌آموزان عشایری از هوش و نبوغ سرشاری برخوردارند.

آنها وقتی به مدرسه می‌آید به دلیل بی‌سوادی والدین حتی دست راست و چپ خود را تشخیص نمی‌دهند اما بلافاصله با سرعتی خارق‌العاده پیشرفت می‌کنند ولی فرآیند آموزش در اکثر آنها پس از دوران دبستان متوقف می‌شود چون دسترسی به مدارس متوسطه اول و دوم برای این بچه‌ها دشوار است.

 از دست دادن بینایی چشم یکی از دانش‌آموزان دختر خاطره‌ی تلخ بعدی آقا معلم بود. این دختر دبستانی به دلیل نبود امکانات بهداشتی در مناطق عشایری لالی یک چشم خود را از دست داد و کسی هم نتوانست برای او کاری کند. آقا معلم به اینجا که رسید متاثر شد و بغضِ پنهانِ  صدایش ترکید.

نجات دانش‌آموزی که به درون رودخانه افتاد

احمد کریمی گفت: چندین سال پیش دانش‌آموزان پنجم دبستان باید برای امتحانات پایان سال به حوزه‌ی امتحانات نهایی که ۴۰ دقیقه با مدرسه ما فاصله داشت، می‌رفتند. شب امتحان باران شدیدی باریدن گرفت و رودخانه‌ای که در مسیر قرار داشت، طغیان کرد.

بچه‌ها را برای عبور از رودخانه سوار قاطر کردیم که در هنگام عبور یکی از دانش‌آموزان دختر به میان آب سقوط کرد. یکی از همکارانم به نام رمضان علایی برای نجات او دل به آب خروشان زد و موفق شد او را از غرق شدن نجات دهد.

مدافعان دانایی

احمد کریمی پس از سال‌ها تدریس در میان عشایر لالی، امروز معلم مدارس عشایری سردشت دزفول است. او یک اتاق مخروبه را با کمک اهالی و دانش‌آموزان تبدیل به کلاس درس کرده است و در این کلاس به دانش‌آموزان علوم و فارسی و ریاضی و نوع‌دوستی و خودباوری و محبت می‌آموزد.

آقای کریمی می‌گوید که کلاس‌های درس عشایری در دوران کرونا فقط یک هفته تعطیل شد و در تمامی این سال‌هایی که آموزش مجازی بود، آنان آموزش را به صورت حضوری در کنار دانش‌آموزان دنبال کردند. آقای کریمی می‌گوید در دوران کرونا کادر درمان مدافعان سلامت بودند و معلمان مدافعان آموزش و دانایی.

لینک کوتاه : https://bakhtiarikhabar.ir/?p=844

ثبت دیدگاه

مجموع دیدگاهها : 0در انتظار بررسی : 0انتشار یافته : 0
قوانین ارسال دیدگاه
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.