مسئولان لالی و حکایت پل کابلی

حدود شانزده سال است که به دلایل مختلف و مثل صدها جوان مستعد دیگر، از زادگاه و شهر خوبم لالی، رخت سفر بستم و عازم شهر اهواز شدم.
طی این مدت و به بهانه های مختلف در بیش از هزار جلسه و نشست استانی شرکت کردم. جلساتی فرهنگی، اجتماعی، سیاسی، اقتصادی و ورزشی که در آن ها، نسبت به امورات مختلف شهرهای استان تصمیم گیری های ریز و درشت زیادی صورت گرفت.
جلساتی که گاهی مصوبات و دستاوردهای نسبتا خوبی در آن ها مطرح و گذرانده شد و البته نشست هایی که تنها خروجی شان کیک و آبمیوه ای بود که بین حاضرین توزیع شد.
در میان این همه جلسه، کنفرانس، نشست و همایش، تنها نکته ای که ذهنم را درگیر و خاطرم را آزار داد این بود که حتی یک بار یک مسئول از شهر زادگاهم لالی را ندیدم که در مرکز استان حضور داشته باشد یا مثل خیلی از مدیران، برای احقاق حق مردم، شهر و یا سازمان خود کمی جسارت به خرج دهد، فریادی بزند و دنبال مطالبات منطقه محروم خود باشد.
بی شک شهرها و مناطقی موفق تر و پویاتر هستند که مدیران آن ها، توان، سواد، جسارت، ارتباط و قوانین حاکم بر استان و یا کشور را بیشتر و بهتر بدانند و برای پوشاندن انبوه مشکلات جامعه شان از هیچ تلاشی فروگذار نکنند مثل مردم و مدیران دزفول که سرآمد مطالبه گری در استان هستند.
در اینکه سکوت و منزوی بودن اکثر مدیران لالی، محصول عدم مطالبه کافی شهروندان این شهر و نداشتن رسانه قوی و تاثیرگذار در این منطقه است، بر هیچکس پوشیده نیست اما باز هم دلیل نمی شود که خود مدیران دستگاه های مختلف از ابتدایی ترین وظایف خود در قبال مردم و شهرشان غافل شوند و تنها اکتفا کنند به دو ریال بودجه ای که به سختی به دست شان می رسد و حتی توان اجرای صحیح استفاده از آن را هم ندارند که اگر می داشتند یک شهر کوچک و متمرکز مثل لالی که وسعت آن تنها چند برابر یک استادیوم بزرگ فوتبال است، دچار این همه کمبود و چالش نبود.
امیدوارم طرح این موضوع از سوی یک شهروند سابق و دلسوز لالی که مطالبه گری در این شهر را با همه سلول هایش نهادینه کرد و شاید هم به تنهایی، ره به جایی نبرد باعث شود که فرماندار جوان لالی و نماینده محترم مجلس در کنار امام جمعه و دیگر مسوولین ارشد این شهر، فکری اساسی برای تقویت سطح مدیران این منطقه نمایند و از آن ها بخواهند که در جلسات و نشست های تاثیرگذار استانی حضور داشته باشند، با فرزندان لالی در مرکز استان که کم هم نیستند، ارتباط و مشاوره بگیرند، پای مدیران کل را به شهرستان و مطالبات مردم باز کنند و تلاش نمایند که این شهر خداخوب کرده ولی مظلوم به اولین حق و حقوق خود برسد.
شهری که دانشگاه خوب ندارد، ورزشگاه خوب، سینمای خوب، خیابان های خوب، مسافرخانه های خوب، اشتغال خوب و مهمتر از همه این ها، نشاط و سرزندگی سابق را هم از دست داده و به شهر مرده ها معروف شده است.
سطح لالی را می شود در کمتر از یک سال بالا برد به شرطی که سطح مدیرانش از پل کابلی زیبای این شهر عبور کند.