وقتی برای ساخت یک فیلم مستند پا به مسجدسلیمان میگذاریم، کوچهبهکوچه و خیابانبهخیابان این شهر، نهتنها با آجر و سنگ که با لایههایی از حافظه تاریخی روبهرو میشویم. هر تأسیسات صنعتی، هر بنای قدیمی و هر باشگاه ورزشی، یادآور دورانی است که این دیار، پیشانی تحولات ایران بود. در گفتوگو با مردم، پیش از هر جملهای، یک عبارت تکراری به گوش میرسد: «مسجدسلیمان، شهر اولینها.» اولین چاه نفت، اولین پالایشگاه، نخستین باشگاههای ورزشی منسجم، و دهها «اولین» دیگر که این شهر را به گنجینهای بینظیر از هویت صنعتی و فرهنگی ایران تبدیل کرده است.
گذشتهای که سرمایه است، نه قاب عکس
بیتردید، این پیشینهٔ درخشان، یک سرمایهٔ ملی و محلی ارزشمند است که ثبت، مستندسازی و انتقال آن به نسلهای آینده، کاری ضروری و ماندگار است. اما واقعیت تلخ این است که هیچ شهری با تکیه بر خاطرات کهن زنده نمیماند. تاریخ، اگر چراغ راه آینده نباشد، کمکم به تصویری زیبا بر دیوار تبدیل خواهد شد که تنها گهگاهی به آن نگاه میکنیم.
سؤال امروز مسجدسلیمان چیست؟
امروز دیگر پرسش اصلی این نیست که مسجدسلیمان چند «اولین» در کارنامه دارد؛ پرسش این است که برای فردای این شهر چه طرح و برنامهای وجود دارد؟ سهم این شهر از توسعهٔ متوازن، سرمایهگذاری، گردشگری، اشتغال پایدار و ارتقای کیفیت زندگی کجاست؟ چگونه میتوان از دل تأسیسات فرسودهٔ نفتی، طبیعت بکر بختیاری و فرهنگ غنی مردمان این خطه، فرصتهایی تازه برای رونق اقتصادی خلق کرد؟
ظرفیتهایی که بهکار گرفته نشدهاند
گردشگری صنعتی (با بازدید از چاهها و پالایشگاههای تاریخی)، گردشگری طبیعی در دشتها و کوههای اطراف، گردشگری فرهنگی با محوریت آیینها و سبک زندگی بختیاری، و همچنین میراث ملموس صنعت نفت، همگی میتوانند موتور محرک توسعهٔ این شهر باشند؛ بهشرط آنکه زیرساختهای لازم، برنامهریزی علمی و مدیریتی آیندهنگر در کنار هم قرار گیرند.
نسل جوان، چشمانداز میخواهد، نه فقط روایت
نسلی که امروز در مسجدسلیمان نفس میکشد، بیش از آنکه به بازگویی افتخارات دیروز نیاز داشته باشد، به دیدن افقهای روشن فردا تشنه است. امید زمانی در دل جوانان ریشه میدواند که احساس کنند شهرشان فقط موزهای از خاطرات نیست، بلکه سرزمینی پر از فرصتهای نو برای زیستن، کارآفرینی و پیشرفت است.
مسجدسلیمان شایستهٔ دگرگونی است
این شهر سزاوار آن است که در کنار عنوان پرافتخار «شهر اولینها»، نامی تازه نیز یدک بکشد: «شهر فرصتهای نو» . توسعهٔ پایدار، احیای زیرساختهای شهری، حمایت از سرمایهگذاری خصوصی، حفاظت از میراث تاریخی و سرمایهگذاری بر روی نیروی انسانی، میتواند مسجدسلیمان را بار دیگر در مسیر پیشرفت قرار دهد.
ریشهها عمیق، اما میوهها در آیندهاند
گذشته، ریشههای استوار درخت است و آینده، میوههای آن. هیچ درختی تنها با ریشههایش شناخته نمیشود؛ شکوه یک شهر وقتی آشکار میشود که هر سال شاخههایش سبزتر و میوههایش تازهتر شوند. مسجدسلیمان نیز شایستهٔ آن است که در کنار افتخار به دیروز، با چشمانی باز و برنامهای امیدبخش، فردایی روشنتر برای مردمان خود بسازد.
